Het Nederlands Danstheater

Het nieuwe programma Second Nature van Het Nederlands Danstheater bestaat uit drie balletten. Het eerste ballet Solo Echo van choreograaf Crystal Pite, uit 2012, en gemaakt voor het NDT is gelukkig weer hernomen.De zeven dansers die dansen voor een achterwand waar de sneeuw naar beneden dwarrelt ademen melancholie.Op een gedeeltelijk verlichte baan op het toneel begint een danser een aardse solo. Al gauw wordt die solo afgewisseld en volgen solo's, duetten en trio's elkaar op in een maalstroom aan bewegingen.Vaak rennend met de armen hoekig om vervolgens te sliden  en weer van daaruit de andere richting te nemen.
SOLO ECHO foto Rahi Rezvani print 1

Als er een aanraking of duet ontstaat wordt de tegenbalans gebruikt. Het gewicht van de ander dient als afzetting voor de volgende beweging. Pite laat hier zien dat mensen elkaar nodig hebben om vooruit te komen.Soms zelfs zonder elkaar aan te kijken. Het geeft een ontroering omdat alles zo vanzelfsprekend is. De melancholische sfeer ontstaat  door de steeds maar vallende sneeuw en de prachtige sonates voor cello en piano van Johannes Brahms. Als in het tweede deel de vloer volledig verlicht is dansen de dansers vooral in groepsverband  met veel meer overgave en zorgen voor elkaar. Aan het eind staan ze op een rij waar iedere keer de voorste persoon valt terwijl hij /zij ook wordt opgevangen door degene die achter de ander staat. Daardoor staan ze weer op en lopen af. De laatste op de rij valt echter alleen en blijft liggen in de sneeuw. Het is de danser van de begin solo. Voor mij is  dit einde zo symbolisch. Je wordt alleen geboren en je gaat alleen weer dood. Crystal Pite werd geïnspireerd door het gedicht 'Lines for Winter" van Mark Strand; Tell yourself, in that final flowing of cold through your limbs, that you love what you are.

Het tweede ballet Bedroom Folk is van het trio Sharon Eyal, Gai Behar en musicus Ori Lichtik, gemaakt voor NDT in 2015. Alles klopt hier en is tot in de perfectie uitgewerkt. Belichting, muziek, decor, kostuums, de dansers en de dans. Sharon Eyal was jarenlang een van de muzes van Ohad Naharin. Haar manier van bewegen is zo eigen en uniek dat het een zegen is dat ze haar eigen groep is begonnen. Acht dansers dicht op elkaar die als in trance bewegen. Iedere spiervezel is gespannen en laten de meest verfijnde bewegingen zien. Op halve releve (op tenen) bewegen ze statisch op de beat of op de opmaat alsof ze bovenaards zijn. Vervreemdend en excentriek. Alsof je naar futen zit te kijken of naar paradijsvogels. Schichtig en verkennend en als ze loskomen van de groep dan ineens vloeiend met zacht verbindende klassieke bewegingen van halve arabesken en gestrekte voeten. Soms gesprongen en soms gedraaid maar altijd weer terugkerend in de groep. Het zou niet misstaan op Ibiza of op Lowlands. Het is zo van nu en vernieuwend. Als toeschouwer raak je zowat in trance en word je even uit je eigen wereld gehaald. De spannende belichting als er bijvoorbeeld een grote lamp neerdaalt uit het plafond en vlak boven de groep tot stilstand komt. Het rode achterdoek waar een gaas overheen valt en waardoor  je de schaduwen van de dansers op het achterdoek ziet. Alles is uitgedacht. En wat een geweldige prestatie van de acht dansers die nooit enige concentratie verloren. Zo sexy en geil tegelijkertijd.

TAKE ROOT fotoRahi Rezvani online 2

Het derde laatste ballet Take Root van zus en broer Imre en Marne van Opstal. Marne nog steeds een van de bepalende dansers van het NDT en zus Imre die na NDT bij Ohad Naharin ging dansen bij de Batsheva Dance Company.
Het is het eerste ballet wat ze voor het NDT maken in samenwerking met de dansers.Dat ze talent hebben dat is te zien, dat ze nog moeten verkennen dat is ook te zien  Ze willen veel zeggen en er zijn ideeën die wat mij betreft iets beter uitgewerkt kunnen worden. In de bewegingen is te zien dat Imre veel van Naharin opgestoken heeft. De yoga in de dans geïntegreerd is daar een gegeven van. Prachtige momenten zoals het op de kop van de dansers tegen een achterwand terwijl een danser staat met de armen hoog in de lucht gespreid. De overgangen vind ik vaak abrupt en daarom kom ik er niet echt in. Ik begreep niet waarom in de achterwand  gaten werden gemaakt. Waarom het achterdoek van een schilderij van Jacob van Ruisdael halverwege verscheen en na een tijdje weer op een lus hing. De dansers verdedigen het werk voortreffelijk met volle overtuiging. En er was op het eind een pas de deux die echt boven alles wat er die avond te zien was  uitstak. Ineens was er die magie.van het dansen. Twee mensen die versmelten in elkaar. Hij zo teder en zij werd gedragen en kon om en in hem klimmen. In slow motion vrij bewegen alsof ze haar lijf door een labyrint van lucht bewoog.Ik ben benieuwd naar hun volgende werk en hoop dat ze de rust vinden om niet te veel ideeën in een ballet te willen stoppen .

De drie voorstellingen in Amsterdam zijn al uitverkocht maar kijk even op de site van NDT voor waar en wanneer ze nog in de theaters in het land spelen.

Gezien 21-03-2019 in het Zuiderstrandtheater in Den Haag 

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information