Van Cathedral hoef je heus niet alles te begrijpen


Ik heb er eigenlijk niets van begrepen. Vijf kwartier lang snapte ik niet waar ik naar keek en waar het naartoe zou gaan. Wellicht komt het omdat ik niet echt thuis ben in moderne dans. Het zou dan ook onlogisch zijn om een recensie te schrijven en jou als lezer in de verbeelding te laten dat ik er veel verstand van heb. Toch vind ik het de moeite waard om wat over deze voorstelling te schrijven. Vaak wordt dans namelijk gezien als iets voor intellectuelen, voor de elite. Maar wat nu als die drempel niet zo hoog hoeft te zijn? Wat nu als we niet alles precies hoeven te begrijpen?


Nee, ik snapte weinig van Cathedral – an evening with Arvo Pärt, de nieuwe voorstelling van het Scapino Ballet. Toch heb ik vijf kwartier lang de kriebels gehad van mijn kruin tot aan mijn tenen. Het gigantische toneel, volledig in zwart gehuld, met daarop in grijze kostuums geklede personages die zich met nauwelijks menselijke bewegingen voortbewogen, was nogal onheilspellend. De monotone vrouwenstem die steeds door de ruimte schalde, de griezelige astronauten en de reusachtige mensen zonder hoofden hielpen daar lekker aan mee.

Iets wat ik ook steeds voelde, was bewondering. Bewondering voor datgene wat deze dansers kunnen met hun lichaam: totaal onnatuurlijke bewegingen maken in een schijnbaar willekeurige volgorde. De ensemblestukken rond de meterslange tafel deden mij het meest. Hoe de dansers zich samen als één machine voortbewogen was een lust voor het oog. De ‘wave’ was in elk geval iets waar menig stadionbezoeker jaloers op zou zijn.


Achteraf las ik het programmaboek nog eens door. Het begon me iets meer te dagen waar choreograaf Marcos Morau naartoe wilde met zijn voorstelling. Hoewel de voorstelling zeer surrealistisch is, wil hij ook een bepaalde wereld schetsen. Een wereld die raakt aan zijn visie op de toekomst. Hij wil dat we nadenken over de koers die we met de wereld aan het varen zijn: “Ik hoop dat mensen na het zien van Cathedral zichzelf vragen stellen over waar het met de wereld heengaat en hun rol daarin.” En toegegeven, het surrealistische, maar toch ook pessimistische beeld is bij mij wel blijven hangen.


Cathedral is op zijn minst bijzonder te noemen. Ook mij, als leek, sprak hij aan. Ondanks dat ik me vijf kwartier heb zitten afvragen of er ooit nog een clue zou komen waardoor ik alles zou begrijpen, is het een voorstelling die me bij zal blijven. En eerlijk gezegd vraag ik me af of al die ‘intellectuelen’ deze voorstelling wél begrijpen. Wie zegt dat hij alles snapte, liegt wat mij betreft - zeker na het lezen van het programmaboekje waarin de volgende woorden van Morau te lezen zijn: “Als toeschouwer zul je bepaalde elementen herkennen waarmee je je kunt verhouden – een piëta, een meteoriet, astronauten – maar het zijn slechts elementen. Mijn werk is als een trip, als een droom: wanneer je wakker wordt is alles belangrijk en tegelijkertijd is alles irrelevant.”


Kijk hier voor meer informatie.

Gezien op 15 november 2019 in Theaters Tilburg

 

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information