Google Analytics Alternative Jos Brinkprijs 2017 - Liefde laat zich niet uitschelden

Jos Brinkprijs 2017 - Liefde laat zich niet uitschelden

Op zondag 21 mei legde het Oude Luxor Theater in Rotterdam de roze loper uit voor de uitreiking van de Jos Brinkprijs. Dragqueens stonden her en der bij de ingang verspreid en heetten iedereen van harte welkom. Een groot aantal toeschouwers was naar de schouwburg afgereisd om te zien wie de Innovatieprijs en de Oeuvreprijs in ontvangst zouden nemen.

Carolina Dijkhuizen zorgde voor een wervelende muzikale opening, waarbij 2e-jaarsstudenten van Fontys Musicaltheater en de Frank Sanders Academie haar bijstonden. Het was jammer dat het licht in eerste instantie niet zo mooi was afgesteld en dat het geluid nogal hard was, maar dat kon de musicaldiva weinig deren.

Gastvrouw van deze middag was cabaretière Mylène d'Anjou. Al snel kondigde zij de komst aan van schrijfster en cabaretière Nina de la Croix. Waarom juist zij voor deze uitreiking was uitgenodigd, was aanvankelijk nogal schimmig. Naar eigen zeggen is ze zo succesvol niet, ze is geen lesbienne of transgender, ze valt op mannen en Tinder, Happen of het gewone uitgaansleven hebben van haar nog geen bezette vrouw gemaakt. Maar, zo begint ze haar verhaal, 'liefde laat zich niet uitschelden'. Nina had namelijk wel een kinderwens, zoals ook vele homo- en lesbische stellen. Maar aangezien het 'zaad-eitjeverhaal' in dezen een moeilijke kwestie was, moest Nina creatief gaan denken. Samen met een homostel heeft ze nu een zoontje van tweeëneenhalf. Het jongetje maakt een gelukkige indruk en woont de ene halve week bij zijn moeder en de andere halve week bij zijn vaders. In volledige harmonie.
Toen zij, pas zwanger van haar kleine ventje, en net bekomen van haar eerste echo door Amsterdam fietste met de twee kersverse supergelukkige vaders vlak voor haar, hand in hand, kwam er een fietser voorbij. Aangezien deze fietser al baalde van het trage tempo van zijn medeweggebruikers, vond hij het blijkbaar volledig gerechtvaardigd om de twee hand-in-hand fietsende heren met 'vuile flikkers' aan te spreken. Nina, nogal van haar stuk gebracht door deze geluksverstorende scheldpartij, kon alleen maar uitbrengen:  “Hee! Je hebt het wel tegen de vaders van mijn kind, ja!” Waarna de onthutste fietser waarschijnlijk op zijn innerlijke rem trapte en zich hulde in stilzwijgen. 

Aan het minuten durend daverende applaus te horen, raakte Nina de la Croix met dit verhaal een gevoelige snaar. Het was in ieder geval één van de meest memorabele momenten van de middag.


Beyong Veldkamp werd de winnares van de Jos Brink Innovatieprijs. De jury, bestaande uit Paul de Leeuw, Jan Taminiau, Prof. Dr. Gloria Wekker, Dr. Lisette Kuyper en Valentijn de Hingh, prees Beyong Veldkamp voor haar inzet voor biculturele transgenders. Andere genomineerden in deze categorie waren Ryanne van Dorst, voor haar documentaireserie 'Geslacht' en voor het initiatief 'The Hang Out 010', een huiskamerproject in Rotterdam waar LHBTI-jongeren samen kunnen komen en waar voor hen verschillende activiteiten worden georganiseerd. Beyong Veldkamp ontvangt bij deze Innovatieprijs een kunstwerk en een bedrag van 1000 euro.

Het tienvoudige van dit geldbedrag gaat naar de winnaar van  de Jos Brink Oeuvreprijs. Voor die prijs waren Ellie Lust, Miriam van der Have en Café De Lellebel genomineerd. Ellie Lust is al jarenlang het boegbeeld van de Amsterdame politie en een voorbeeld voor jonge lesbische vrouwen. Miriam van der Have maakte interseksecondities bespreekbaar en zette dit punt in binnen- en buitenland op de kaart. Café De Lellebel blijft trouw aan haar identiteit en is al jaren een prettige thuishaven voor vele travestieten en dragqueens.

De prijs valt uiteindelijk in handen van Ellie Lust. Zij begint haar dankwoord niet, voordat ze haar respect heeft uitgesproken over de twee andere genomineerden. Met een speechbriefje ter grootte van een afgescheurd stukje envelop, begint ze haar verhaal over wat dan haar 'oeuvre' zou moeten zijn. Hoe 'Roze In Blauw' in 1996 in het leven werd geroepen en hoe ze met deze delegatie binnen de politie hoge bergen en diepe dalen kende. Want soms 'was het binnen onveiliger dan buiten'. Toch heeft ze veel bazen boven zich gehad die wel degelijk belang hechtten aan deze groep binnen de politie. Lust geeft zelf aan hoe vaak de Amsterdamse politie nog uitrukt om de helpende hand te bieden aan bijvoorbeeld uit de hand gelopen dates. “Mensen dragen een veel te gladde jas” is haar credo. Nog steeds laten we ons dingen welgevallen die bij de politie gemeld zouden moeten worden. Maar uit schaamte of uit groothouderij, komt het nooit bij de politie terecht. En dus is haar organisatie nodig. Ellie Lust refereert ook nog aan de memorabele 2 augustus 2008, toen de politie voor de eerste maal meedeed aan de Gay Pride. “Ik stond daar met een blij, maar ook verdrietig hart,” vertelt Lust, die een kleine week voor deze belangrijke dag voorgoed afscheid moest nemen van haar vader. “Tegenwoordig is het gelukkig heel gewoon dat de politie met de Gay Pride meevaart.”

Aandacht voor de acceptatie van homo's, lesbiënnes, bisexuelen, transgenders en intersexepersonen blijft nodig, vindt niet alleen Ellie Lust. Op het gebied van respect en acceptatie hebben veel landen om ons heen nog een lange weg te gaan en ook wijzelf zijn er nog lang niet. In 2016 organiseerde Ellie Lust een wereldconferentie over LHBTI voor politiemensen over de hele wereld. Er waren politiemensen bij die hun deelname aan deze conferentie niet bij hun baas hadden gemeld uit angst ontslagen te worden.    

Canada heeft aangegeven de organisatie van een tweede wereldconferentie op zich te nemen. Ellie Lust gaat haar gewonnen geldbedrag vooral gebruiken om zoveel mogelijk collega's naar deze conferentie toe te krijgen. Want aandacht voor liefde en respect, in welke vorm dan ook, is en blijft nodig.