Column Arie Cupé: WILLKOMMEN, BIENVENUE, WELCOME

WILLKOMMEN, BIENVENUE, WELCOME

In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma van Oklahoma tot Anatevka en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de préséance gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden.

Op 2 oktober 1989 kreeg Nederland voor het eerst te maken met de commerciële televisie. RTL-Véronique bracht haar eerste uitzending. Een historische datum dus.

Voor mij betekent die datum geheel iets anders. Op die avond speelde ik voor het eerst het muzikale programma ‘ Thé Complèt’, in theater de Suikerhof aan de Prinsengracht in Amsterdam. Een leuk, klein theater dat helaas niet meer bestaat. De cast bestond uit Claudette Ball en Sally Bowles, met pianobegeleiding door Frank Verkerk. Elke maandagavond was dit programma te zien. Ik speelde Claudette en Sally door vertolkt door een vriend, die zijn eigen naam nooit gekoppeld wilde zien aan die van Sally Bowles, dus ik zal het uit respect daarvoor hier ook maar niet vermelden.

Claudette en Sally waren twee oude artiesten in ruste. We hadden samen een leuke story bedacht: Claudette was actrice geweest aan het Grote Toneel en Sally was een oude Revue-artieste. Ze woonden met hun mannen aan de Prinsengracht, boven elkaar. 

Het verhaal van de show ging over het feit dat de beide echtgenoten nu overleden waren en de dames de woningen hadden doorgetrokken en gingen samenwonen. In ’t nette, dat wel. Een ploeg bouwvakkers en schilders had de hele boel verbouwd en nu was het klaar. Vandaag hielden ze een housewarming party.

Wilkom 01

Voor de pauze was het een soort mini-musical waarin de verhouding tussen die twee naar voren kwam: Altijd kibbelen, waarbij vaak boven kwam drijven dat Claudette zich verheven voelde en Sally slechts een eenvoudige revue-meid vond en geen échte actrice. En ook barstten ze af en toe in een lied uit. Liedjes op bestaande muziek uit verschillende musicals, waar ik nieuwe Nederlandse teksten op had geschreven, die te maken hadden met het verhaal van het programma. De mensen in het publiek waren de ‘gasten’ op deze housewarming party.
Na de pauze ging het meubilair aan de kant en dan gingen de dames optreden. Ze zongen tijdens programmagedeelte liedjes in een soort concert. In dit tweede deel ontvingen ze ook elke week een andere gast. Zo’n gast vulde dan een kwartier solo en daarna zong hij of zij met de ‘dames’ ook nog een lied. Gasten waren onder anderen Gerrie van der Klei, Heddy Lester, Imca Marina, Mieke Bos, Eric Brey en Marjan Berk. Het was een hele leuke show om te doen.
We hebben het een maand of vier gespeeld.

Met een nieuwe show heb je natuurlijk altijd publiciteit nodig, en daarvoor was er natuurlijk geen geld. Gelukkig kregen we een paginagroot interview in het AD, geschreven door Marjan Berk. Het leuke was dat zij het opschreef alsof zij een interview had met de dames Claudette en Sally en niet met de mensen die achter deze vrouwen schuilden. We kwamen ook naar aanleiding van deze theaterhappening op de televisie. In de show van Maya Eksteen en in het programma van Sonja Barend. Dat vonden we natuurlijk dol om te doen. En het leverde publiek op.
De eerstvolgende show ná Sonja was metéén uitverkocht. Ook Hans Vogel van het Parool wilde aandacht besteden aan ons programma. We hadden met hem afgesproken in theater de Suikerhof zelf. Overdag. En dan zouden wij allebei geheel geschminkt en gekleed als de dames Claudette Ball en Sally Bowles klaar zitten. Er zou namelijk ook een fotograaf meekomen. We besloten op de eerste etage van het theater te gaan zitten wachten op Hans en zijn fotograaf. Gezellig met een kopje koffie aan een tafeltje, kijkend over de sfeervolle Prinsengracht.
We zaten daar al een tijdje en werden een beetje melig en lacherig. Je zit namelijk toch een beetje wonderlijk, met je jurk aan en je pruik op je kop. Zo in de middag, je bent jezelf, maar ook weer niet. De heren van het Parool lieten op zich wachten. ‘Zeker een brug tegen’, zei Sally tegen mij. We kletsen een beetje en toen ik iemand aan zag komen lopen, waarvan ik dacht dat het cineast Pim de la Parra was, zei ik tegen Sally: ‘Kind, ga rechtop zitten. Je filmcarrière begint! Daar heb je Pim de la Parra!’, waarop Sally zegt: ‘Nou, Pim de la Parra, ik vind het meer Joel Grey!’ En toen Sally wat beter keek riep ze: ‘Het ís Joel Grey!’

Wilkom 03

Sally begon meteen tegen het raam aan te tikken en ging hem wenken. Joel keek uiterst verbaasd omhoog, maar bleef wel even staan en wuifde terug. Wij stóven naar beneden, richting ingang aan de Prinsengracht. Joel Grey had intussen het affiche van onze show zien hangen, waarop natuurlijk onder andere de naam Sally Bowles pronkte. Dat hield zijn aandacht natuurlijk vast. Dat personage kende hij als géén ander! Joel Grey creëerde de rol van de Master of Ceremonies in de musical ‘Cabaret’ op Broadway. En ook in de filmversie speelde hij deze geweldige rol. De vrouwelijke hoofdrol in deze musical is die van het personage Sally Bowles. Dus zijn aandacht was gewekt, bij het zien van deze poster.
Toen Sally naar buiten rende, de deur openrukte en zei: ‘Hello, I am Sally Bowles’, was er voor hem genoeg aanleiding om mee naar boven te gaan. Daar legden we hem uit wat wij daar deden, vertelden hem over onze show. Hij zei dat hij dacht dat wij twee dames van lichte zeden waren, die een klant naar boven wilden lokken. Daar kan ik me eerlijk gezegd wel iets bij voorstellen.
We maakten foto’s, maar moesten hem wel beloven dat we die van ons drieën niet zouden gebruiken voor publiciteit. Dat beloofden we. Hij maakte foto’s van ons, wij van hem en van ons samen met hem. We wisselden adressen uit om de gemaakte foto’s, eenmaal afgedrukt, elkaar te kunnen sturen. Dat ging toen nog zo. Van mobieltjes nog nóóit gehóórd! Joel Grey was trouwens in de stad omdat die week de Nederlandse versie van ‘Cabaret’ in Carré in première zou gaan, met Willem Nijholt in de rol van Master of Ceremonies.
Ik geloof niet zo in toeval. Het moest zo zijn. Het was een heel geestig moment. Ook Joel Grey zelf vond het blijkbaar grappig genoeg om het jaren later over deze ontmoeting te hebben in zijn biografie.

Toen de grote Amerikaanse ster alláng het kleine theatertje de Suikerhof verlaten had, arriveerden Hans Vogel met zijn fotograaf. Uit de grond van onze harten konden wij zeggen: ‘Nou jongens, júllie hebben wat gemist!’

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information