Google Analytics Alternative Column Arie Cupé: Theater Carré

Irma La Douche

In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma van Oklahoma tot Anatevka en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de préséance gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden.

Voor iedereen die van theater houdt is Carré toch elke keer weer iets heel speciaals. Tenminste, dat hóór je altijd. Nou, voor mij is dat zéker zo. Toen ik klein was en in het café van mijn ouders zong vond ik dat wel leuk, maar dacht er verder niet over na. Toen ik 11 jaar was kregen we op de lagere school ineens naast gymnastiek ook dansles. We hadden een cultuur minnende hoofdmeester, vandaar. Danseres Tonnie Dekker kwam ons lesgeven. Dat vond ik leuk. De les bestond uit 45 minuten oefeningen doen en het laatste kwartier deden we een dansje. Ik deed heel erg m’n best. Dat viel Tonnie ook op. Zij ging zelfs een keer naar het café van mijn ouders om te zeggen dat dat jongetje eigenlijk dóór moest gaan met dansen. Die schat. Tonnie stond in die tijd zelf avond aan avond in de musical ‘Wat een Planeet’ van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Daar mocht ik meteen de LP van hebben. En ook gingen mijn ouders met mij naar Carré om ‘dansjuf Tonnie’ te zien. Dus dat was de eerste keer dat ik in Carré kwam. 

WILLEM NIJHOLT en CONNY STUART in WAT EEN PLANEET  met wit jurkje: TONNIE DEKKER
Het gebouw maakte op mij meteen een verpletterende indruk. De voorstelling moest nog beginnen! En daar kreeg ik dus mensen als Conny Stuart, Willem Nijholt en Ronnie Bierman over me heen. En mijn juf Tonnie danste prachtig. In de pauze zei ik tegen mijn ouders: ‘Dit ga ik ook doen, musical, hier in Carré’. Dat stond ineens helemaal voor me vast. Dit was november 1973. Ik had nóóit kunnen bedenken dat ik precies 10 jaar later, november 1983 in mijn eerste musical in Carré zou staan, ‘De Zoon Van Louis Davids’. Maar zover was het nog helemaal niet. Voorlopig was ik bezoeker van Carré. En zag daar ‘Dag dag, heerlijk lach!’, ‘De Engel van Amsterdam’, ‘Het kind van de buurvrouw’, ‘Foxtrot’, zóveel en zóveel moois. En door de jaren heen geweldige artiesten als Jasperina de Jong, Jenny Arean, Liza Minnelli, Paul van Vliet, Robert Long, Shirley Maclaine en vééééééle anderen. Na het zien van ‘Wat een planeet’ werd ik helemaal gegrepen door Carré. 

Arie Affiche Carre
Ik ‘woonde’ in het toneelmuseum en zocht daar alles over het theater op. Google was er nog niet hè. In die tijd, 1973 dus, werd er ook iets in Carré verbouwd. Wat, weet ik niet meer. Iets. Dat had ik in de krant gelezen. De artiesteningang, aan de Onbekendegracht, was voor mij een poort naar het onbekende, dat trok dit 11-jarig jongetje héél erg aan. En toen ik las dat die verbouwing plaatsvond dacht ik ‘er lopen vast veel mensen in en uit’. Dus met lijn 10 er naar toe en op het moment dat er een werkman naar binnenliep, liep ik mee. ‘Dag’, zei ik tegen de portier. Die dacht dat ik bij die man hóórde. Toen dwaalde ik dus door dat achterhuis van dat bijzondere theater. Ik liep trappen op. Kwam bij een deur. Trok de deur open. Er bleek een draadje door een oogje te lopen met daaraan een zakje zand. Dat maakte dus dat die deur weer dichtviel, als je ‘m losliet. En áchter die deur. Wát was dáár? Nou, daar was een soort opslag van René Sleeswijk. Decors uit zijn Snip & Snap revues. Kostuums en rekwisieten. De volgende maanden speelde ik daar dus. Mijn eigen privé-Efteling op theatergebied.

Toen de verbouwing klaar was hield mijn speelplaats dus ook op. Want ik kon niet meer met de werkmannen méé naar binnenlopen. Maar ik had het fijn gehad. Véél later, toen ik in 1985 bij Jos Brink de musical ‘Madame Arthur’ op die zolder van Carré repeteerde, was alles van Sleeswijk weg. De deur met het zakje zand ook. Er waren nieuwe deuren en gangen. Maar nog wel dezélfde zolder. Later verdween ook die, bij een volgende verbouwing. 

In de jaren ’70 zag ik er dus al veel moois. Ik maakte toen ook een heel bijzonder moment mee. Ik keek met mijn moeder naar Jenny Arean in ‘Irma La Douce’. Naast ons zat haar Huib Rooymans en hun dochtertje Myra, een kleutertje. Huib herkende ik van televisiespelen. Op een bepaald moment begon Myra vreselijk te huilen en te gillen. Huib moest met haar de zaal verlaten terwijl Jenny wanhopig stond te zingen op het toneel. Jáááááren later, toen ik met Jenny speelde, vroeg ik haar of ze dat nog wist. Nou, dat wist ze nog heel goed! Jenny legde het uit: ‘Myra dacht dat ik in het water zou vallen. Ze zag de orkestbak voor een gracht aan’. Maar op die avond had ik nog geen idéé wat haar gehuil veroorzaakt had. 

Henk van Ulsen

Toen Heintje Davids in 1975 overleed werd zij opgebaard in Carré. Ik ook langs de baar. Jawel. 13 jaar, maar toch. Ik correspondeerde natuurlijk ook met directeur van ‘mijn’ Carré, Guus Oster. Op mijn verzoek stuurde Mevrouw Bary, zijn lieve rechterhand, mij veelvuldig affiches. Heel aardig, allemaal. 

Toen na dat eerste bezoek aan Carré, bij de musical ‘wat een Planeet’, bleek dat theater mijn toekomst moest worden, mocht ik van mijn ouders alles kopen, wat ermee te maken had, voornamelijk boeken en platen. Mijn moeder vond het wel eens te gek. Maar mijn vader zei dan ‘heeft ie nodig voor z’n vak’. Mijn vader maakte met mij een afspraak: ‘Als jij zelf voor de eerste keer in Carré speelt, moet je mij een kaartje geven op de eerste rij, gangpad’. Dat was dus de deal voor al die boeken en platen. Toen die avond aanbrak, 8 november 1983, zat mijn moeder zenuwachtig in een loge, maar mijn vader was er al een paar jaar niet meer. Maar, deal is deal, het kaartje is gekocht. Ik heb het die middag met een gevoel van grote genegenheid in de Amstel gegooid. Voor m’n vader. Die avond bleef die stoel leeg. Godzijdank ging ook niemand ‘verzitten’ ofzo. Want dat kan zómaar gebeuren. Maar de sterren stonden goed. De stoel bleef de hele voorstelling leeg. Maar voor mij niet.



Lees hier de andere columns van Arie Cupé

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information