In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma 'Van Oklahoma tot Anatevka' en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de présence gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden.


Begrafenissen en crematies. Niet het leukste wat je kunt meemaken. Maar hoe ouder je wordt, hoe meer je gang gaat naar deze verdrietige gelegenheden. Als de overledene heel erg bij je eigen leven hoorde, ben je vaak verdoofd van verdriet en gaat de ceremonie vaak in een waas aan je voorbij. Maar je gaat soms ook omdat je een steun wilt zijn voor de nabestaanden. Dan zit jouw eigen medeleven eigenlijk alleen vast aan het verdriet van hen. En bij dat soort uitvaarten heb ik door de jaren heen toch vreemde dingen meegemaakt, waardoor zo’n uitvaart een zelfs grappige herinnering werd. Dat kan ook.

Mijn broer, ook zéér van de Griekse beginselen, is al vanaf de jaren zeventig van de vorige eeuw met zijn man. Zijn echtgenoot had vóór hij met mijn broertje een verhouding begon een andere vriend. Maar dat ging niet meer en toen kwam dus mijn broer. Mijn broers nieuwbakken schoonzuster was gek geweest op zijn voorganger. En zij heeft mijn broer dientengevolge nooit geaccepteerd. Het was sowieso, vond ik, een vervelend mens en een eigenaardige nare vrouw. Dus zo was de verhouding tussen mijn broer en zijn schoonzuster. Eind jaren negentig overleed zij. Sneu natuurlijk. Wij uiteraard als hele familie naar de uitvaart. Dat doe je. Het werd een eigenaardige uitvaart. De opbaring was vlak vóór de dienst, in een andere ruimte. Wij zagen de overledene in een soort pyjama in de kist liggen. Al wonderlijk natuurlijk. Er kwam een vrouwtje binnen met een paraplu. Type Mary Poppins. Die was gaan kijken bij de kist en liep toen meteen naar mijn broer en zijn man en zei: ‘Alles goed en wel, maar dat is mijn pyjama. Die had ik haar in het ziekenhuis geleend. Die moet ik terug’. Dit is écht waar. Ik stond er naast. Mijn broer gaf die dame geld, dus toen was die kwestie opgelost. Maar dat de overledene niet zo’n leuke vrouw geweest was bleek wel uit het feit dat er helemaal geen sprekers bleken te zijn. Niemand. Dus ook tijdens de uitvaart, tussen het spelen van de liedjes in, vroeg de kraai nog een keer of er iemand wilde spreken. Ineens riep mijn broer: ‘Ja, ik!’. Mijn moeder zat tussen mijn Martin en mij in. Toen mijn broer zich dus opwierp als spreker, voelde Martin en ik een stevige hand op onze armen, de handen van mijn moeder. Zij dacht natuurlijk: ‘Oh god, wat gaat ie nou doen?’. De speech begon met: ‘Dien, ik heb je nooit gemogen, maar…etc’. Verder probeerde mijn broer toch nog wat positiefs uit zijn mond te persen, zoals ‘je bent nu in de hemel bij je man, dus dat is goed’ en meer van dat soort dingen. Ik heb de speech maar voor de helft gehoord, omdat ik zó moest lachen. Ik verstopte mijn hoofd. Later legde mijn broer me uit dat hij het niet vond kunnen dat iemand de aarde verliet zónder dat iemand iets zou zeggen. Heel lief van ‘m natuurlijk.

Soms kun je dus lachen op een uitvaart. Die keer bijvoorbeeld dat ik met mijn moeder meeging naar de begrafenis van een vage kennis van haar. Daar klonk ineens door de luidspreker: ‘De tijd van onbezorgdheid is voorbij!!!’….’ De tune van GTST. De dode hield zo van deze soap. Op de begraafplaats liepen we ineens langs een graf van iemand met een groot stenen hart waarop stond: ’Bij haar leven was moeders hart niet van steen’. Écht! Hou daar maar es droge ogen bij! Bij een andere uitvaart liep ik achter de kist op weg naar het graf. De dragers wiebelden een beetje met de kist. Toen stónd een (volwassen) kleinzoon erop dat de kist open moest, om te kijken of oma nog goed lag. Een heel gedoe natuurlijk. Maar de kist ging open en oma lag nog mooi en de gang naar het graf kon worden voortgezet.

Ik ging es naar een crematie van iemand die ik nog nooit had ontmoet. Dat deed ik voor zijn broer die ik wel goed ken. Ik had een mooi zwart pak aangetrokken, zwart overhemd, zwarte stropdas, zwarte schoenen, hélémáál in het zwart. Ik zat als eerste in de ontvangstruimte. En ná mij kwam de één na de ander geheel in het wit gekleed binnen. Héél veel mensen. Want de overledenen was geliefd geweest en in de bloei van zijn leven heengegaan. Ik was als enige in het zwart gekleed, tussen allemaal mensen met witte broeken, witte rokken, witte jurken, witte hoeden etc. Ik kreeg ineens het besef dat dit als verzoek op de kaart moest hebben gestaan. Ik had nooit een kaart gehad, maar was mondeling van de plechtigheid op de hoogte gebracht. We waren met z’n allen net een foto negatief!

Carol van Herwijnen foto ANP fotograaf onbekend

De uitvaart van dierbare Carol van Herwijnen was ook bijzonder. De groot deel van de toneelwereld was er om afscheid van hem te nemen. Toen kwam er ineens een speech van een tante van Carol. Bij nader inzien was dit een dame die waarschijnlijk ook aan het toneel had gewild, maar dat was niet gelukt. Nu greep ze haar kans, met de grootste acteurs en actrices van Nederland als haar publiek. Ze begon: ‘Carol, net geboren in de wieg, Carol ben je daar? Jaaaha! Carol naar de lagere school, Carol ben je daar? Jaaaha! Carol naar het voortgezet onderwijs, Carol ben je daar? Jaaaha!’ En zo ging dat een kwartier door, Carol naar de toneelschool, Carol naar de Stadsschouwburg, Carol zus, Carol zo en stééds ‘Carol, ben je daar? Jaaaha!’. Ze eindigde met: ‘En nu lig je hier, Carol ben je daar? Ben je daar?’ Een lange pauze en nu liet ze het ‘Jaaaha’ weg en verliet dramatisch het spreekgestoelte. Waar hadden wij met z’n allen naar gekeken en naar geluisterd? Naar een nummer. En we hebben uit respect állemaal ons lachen ingehouden, maaaaaaar u begrijpt! Van binnen was het voor ons allen een groot gevecht geweest. Later bij de koffie sloop ik achter de rug van Heddy Lester en fluisterde in haar oor: ‘Heddy, ben je daar? Jaaaha’. Die schat liet bijna haar koffie vallen.

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information