Column Arie Cupé: GRIEKSE BEGINSELEN

 In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma 'Van Oklahoma tot Anatevka' en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de présence gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden. 

Vakantie. Deze zomer een tikje anders met Corona. Dus we zijn niet naar het buitenland geweest. Dat was voor ons persoonlijk niet zo’n drama. Vakantie is een heerlijke tijd voor iedereen, denk ik. En zo lang mogelijk! Daarin wijken mijn Martin en ik een beetje af van de norm. Natuurlijk houden we van vakantie, maar niet zo lang. Een weekje, dat vinden wij lekker. Naar Parijs, naar Londen, naar Griekenland of naar andere delen van Frankrijk dan Parijs. Dat zijn zo’n beetje de plekken waar we graag komen. Steden dus en twee zonnige landen.

Onze eerste vakantie, in 1984, was echter naar Spanje. Drie weken. Dat was ook het moment dat wij er achter kwamen dat drie weken vakantie te lang was voor ons. We willen gewoon eerder terug naar Amsterdam. En dáár kunnen we héél lang vakantie houden. Toeristen in eigen stad. Dat vinden we héérlijk. De buitenlandse reisjes werden dus korter. Als we naar Londen gaan zien we uiteraard veel toneelstukken en musicals. En lekker wandelen, wandelen, wandelen door die gewéldige stad!  Als we Parijs aandoen zien we inmiddels geen veren en showtrappen meer, prachtig maar dat hebben we gehad, maar daar genieten we ook van het bewandelen van deze totáál ándere metropool. De sfeer, de lichtjes, de verschillende buurten en het lekkere eten.

Als we naar de zon willen doen we dus Griekenland of zonnige delen van Frankrijk aan. Griekenland ontdekten we in 1989. We waren toen inmiddels al teruggegaan naar twee weken vakantie; een week Athene en dan een week Rhodos. Geweldig allemaal. We zijn gek op Griekenland. We hebben ook de hele Griekse Peloponnesos tot ons genomen én Kreta. En Kreta heeft, wat Griekenland betreft, onze grote liefde. Dus in de afgelopen dertig jaar zijn we daar talloze keren geweest. Soms een aantal jaren achter elkaar, dan weer es een jaartje niet, en dan gauw weer wel. Daar komen voornamelijk tot rust en doen we eigenlijk niet veel.  Alle bezienswaardigheden hebben we ook daar natuurlijk allang allemaal gezien. Het is meestal languit, de zon aanbidden en goed eten en drinken.

Arie Griekneland 01

Toen ik nog jonger was had ik af en toe een aanval van een vreemd verschijnsel, ik geef het toe, dat zie ik zelf heel goed in. Ik ben er nu al járen van áf, maar ik hád het wel. Wat was dat? Ik noemde dat “Het Project”. Het is door de jaren heen drie keer voorgekomen. Dan vond ik dat er in Griekenland iets moest gebéuren. Toen we voor het eerst daar naar toe gingen, de gecombineerde reis Athene/Rhodos dus, had ik een Grieks tenue bij me. Mijn zusje Dini had dat ijverig gemaakt. Het moest lijken op het gewaad dat Ank van der Moer draagt op een prachtig schilderij van Carel Willink. Ik wilde in Athene een foto realiseren die een beetje zou lijken op dat schilderij. Martin moest de foto uiteraard maken. Toen ik ging poseren waren er plotseling ook wel zo’n dertig Japanners die foto’s van me gingen maken, omdat ze dachten dat er iets bijzonders aan de hand was. Wisten zij veel. Die waren vast teleurgesteld toen ze terug waren in Japan. Digitale fototoestellen waren er al, maar weinigen hadden zo’n ding. We hadden nog allemaal toestellen met filmrolletjes die je thuis gewoon naar de fotowinkel moest brengen om vervolgens de foto’s te laten ontwikkelen. Dus je zag ook niet metéén of de foto wel goed was. Martin moest van mij dus een héél rolletje van 36 foto’s volschieten, want één zal er dan tenminste wel goed zijn. Dat was ook zo.

Arie Griekenland 02

Een ander “Project”, op Kreta, was een LP-hoes van Barbra Streisand. Dus dit keer kleding en pruik mee in de koffer. Barbra staat dan aan een strand met de rug naar de camera, kijkend naar de zee. De zon is dan nèt op. Martin en ik moesten héél vroeg op om aan het strand die foto maken. Ach, die arme Martin. En dan weer hetzelfde ritueel: Een heel rolletje op schieten.

Arie Griekenland 03

Ik had door de jaren heen aan het strand, vóór ons hotel, een leuk klein rotsje in de zee gezien. Dat vond ik een uitgemeten plekje voor een zeemeermin. Dit keer dus niet een bestaande afbeelding opnieuw maken. Nee, nu gingen we op ‘origineel’. Dus in de koffer bevonden zich nu tussen T-shirts, tandenborstels en kniebroeken ook een gepailleteerde zeemeerminnen-staart met dito bovenstukje. Het leek mij verstandig om deze foto ook vroeg in de ochtend te maken. Dan liggen er nog geen toeristen aan het strand, nietwaar. Dus écht vroeg. Vijf uur. Dan werd het al lichter, daar op Kreta. En Martin dus maar weer braaf mee. Ik ga me bij het schrijven van dit werkje steeds schuldiger voelen. Maar goed. Het strand was inderdaad verlaten.

De situatie is: Zee, een stukje strand, dan een muurtje met daarboven de boulevard met een autoweg. Martin ging met zijn rug tegen dat muurtje staan. En ik ging als zeemeermin op mijn ontdekte rotsje zitten. Dat was nog lastig want het staat toch nog wel een meter of tien in zee, dus daar moest ik naar toe hobbelen en op klauteren. Maar het lukte. Ik zat op een bepaald moment te poseren op mijn kleine rotsje. De zon kwam al een beetje op. Het vredige geruis van de zee werd ineens verstoord door een geluid dat verdacht veel leek op een vrachtwagen. Dat was ook zo. Op de boulevard verscheen ineens een vuilniswagen met vier Griekse vuilnismannen. Eén man reed de wagen en drie mannen liepen met de wagen mee. Ik hoopte dat ik niet zou opvallen, maar dat was een groot geval van wel héle ijdele hoop!

De wagen stopte. Ook de bestuurder stapte uit. De Grieken gingen met z’n vieren staan turen naar dat object op een rotsje in zee met veel geschitter, omdat het steeds meer zonlicht ving. Wat was dat? Wat wás dat? Dat was ik! Ik zelf had trouwens ook een eigenaardig uitzicht: ik zag Martin geruisloos foto’s nemen terwijl hij lekker tegen de muur stond te leunen. Récht boven hem, óp de boulevard stonden die vier kerels. Zij zagen Martin niet en Martin was zich totaal onbewust van die mannen. Ik daarentegen zag ze allemáál!  Het was dus één beeld van vijf personen. En ik heb me lang afgevraagd: ‘Wát zullen die mannetjes gedacht hebben?’

Op een bepaald moment ben ik maar naar ze gaan zwaaien. Toen sprongen ze gauw aan boord van de vuilniswagen en reden weg. Ze hadden die dag toch ook een eigenaardig verhaal voor thuis, nietwaar? Maar nu is deze volgeling van de Griekse beginselen allang gestopt met deze Griekse Projecten. Het was mooi, maar het is voorbij. Maar gelukkig: We hebben de foto’s nog!

 

 

 

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information