Column Arie Cupé: DE GAY GAMES AMSTERDAM 1998

Column Arie Cupé: DE GAY GAMES AMSTERDAM 1998

In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma 'Van Oklahoma tot Anatevka' en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de présence gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden.

Toen het bekend werd dat onze hoofdstad de plek zou worden waar ‘De Gay Games 1998’ gehouden zouden worden, was ik eigenlijk helemaal niet zo opgewonden en blij. Ik vond het eigenlijk een beetje vreemd dat we door onszelf apart gezet moesten worden. Dus nee, niet meteen enthousiast. Dat kwam later, mét reden mag ik wel zeggen. Er zou natuurlijk ook van alles gebeuren in de Arena. En hoewel de Games voor mij nou niet persé zouden hoeven, wilde ik daar wel naar toe om in ieder geval te zien wat het nou ís.

Ik zei tegen mijn goede vriend Christiaan van Hoorik dat ik wilde gaan, maar er niet voor wilde betalen. Ook zoiets geks, maar dat vond ik. ‘Ze zullen toch wel ouvreuses zoeken, die de mensen naar hun plaatsje brengen? Zullen wij ons aanmelden?’ Daar had Christiaan wel oren naar en ging informeren. Hij belde me op en vertelde me dat hij nog iets veel leukers had ontdekt: ‘Ze zoeken mannen die bij de Opening ‘Its raining men’ een dans uitvoeren als matrozen. De echte Weather Girls gaan het zingen!’ Nou, toen werd het plan uiteraard metéén gewijzigd, dát gingen wij doen! Met z’n tweeën. Onze mannen zouden we thuis laten. Die zouden niet eens mee wíllen! Achteraf hebben die het samen heel leuk gehad in de bruisende binnenstad, dus die hebben zich ook vermaakt.

gaygames 02

Maar hoe ging dat in z’n werk, meedoen aan een dans? Nou, er moest natuurlijk gerepeteerd worden. Dus al weken van tevoren stonden Christiaan en ik ons een ongeluk te zweten op een afgesproken voetbalveld onder leiding van een choreograaf. De dans was niet zó ingewikkeld maar de man had te maken met 200 mannen die weinig of geen danservaring hadden. Alle leeftijden door elkaar ook. Heren waaraan je kon zien dat ze zelf vonden dat ze toch écht hun carrière bij Het Nationale Ballet misgelopen waren, maar na vier passen achter elkaar al bijna languit gingen. Hele lawaaierige nichten, maar ook hele stille die keurig luisterden naar aanwijzingen van onze choreograaf. Ondanks dat het niet zo moeilijk van choreografie was,moest hij het hele zooitje steeds maar weer toeschreeuwen ‘No! To the right! Slow down’ etc. Het was een hele aardige man dus hij deed dat zonder morren. En Christiaan en ik maar huppelen.

Het was de bedoeling dat het een soort stripact zou worden van 200 matrozen. Niet helemaal bloot, maar tot op de slip. Nou, dat konden we wel aan. Per repetitie ging het uiteraard steeds een stukje beter. We reden ook een keer naar de repetitie en bleken de allereersten te zijn. Daar stonden we op een verder léég veld, ergens in Amsterdam. Er kwam maar niemand bij. Dan krijg je heel langzaam toch het gevoel dat er iets niet klopt. De tijd van aanvang was al verstreken. We gingen bellen. Toen bleek dat ons het bericht dat er die avond ergens ánders werd gerepeteerd niet had bereikt. Daar stonden we. Tegen de tijd dat we bij die andere locatie zouden zijn aangekomen, was de repetitie al bijna klaar geweest, dus we besloten ons in de Horeca te begeven het weg te drinken. We vonden dat wij de dans al behoorlijk goed onder de knie hadden, dus dat kon. Bij de volgende waren we er weer bij.

gaygames 03

Toen kwam de dag. Op 1 augustus gingen we naar de Arena voor de Generale Repetitie. Heel spannend allemaal. De matrozenpakjes aan en voor het eerst de waanzinnig grote catwalk op, want daarop ging het zich allemaal afspelen. En het ging goed. Vol vertrouwen gingen we de avond in. De Opening werd live uitgezonden op televisie. Burgemeester Patijn van Amsterdam opende de Games met een vlammend betoog met om zijn nek de ambtsketen én twee regenboog halssnoeren. Wij waren de eerste act. Nou, daar gingen we! Mét die geweldige Weather girls! Het werd een groot succes. Zo groot dat het verzoek kwam of we het een week later bij de afluiting nog een keer wilden doen!

Wij waren na de act dus meteen klaar en hebben de show verder als publiek beleefd. Er traden fijne artiesten op zoals Mathilde Santing, Dana International die net het Eurovisie Songfestival had gewonnen, Riccardo Cocciante, een geweldig mannenkoor uit Noorwegen ‘Gli Scapoli’. De geweldige schrijver/acteur Harvey Fierstein sprak en Jean Paul Gaultier deed een praatje, gekleed in een kilt. Ik vond het ook heel leuk om die meneer, die mijn eigen man altijd zo lekker doet geuren met zijn heerlijke eau de toilette, een handje te geven en hem daarvoor te bedanken!

Het werd een dolle avond. En ook een dolle week. Amsterdam stond op zijn kop. Nog nóóit zóveel roze mannen en vrouwen bij elkaar gezien, ze kwamen vanuit de hele wereld naar mijn stad. Straatfeesten, optredens en natuurlijk zwetende sporters. Nu ik er zo helemaal tussen zat begreep ik dus pas waar het eigenlijk om ging: Ik ontmoette in die Arena mannen en vrouwen die in één van de drie en zeventig (!) landen wonen waar homoseksualiteit bij wet verboden is, waar forse gevangenisstraffen worden opgelegd en soms zelfs de doodstraf. Ik vroeg hen of ze niet verschrikkelijk bang waren, omdat de beelden van deze Gay Games de hele wereld over gingen en ze straks bij thuiskomst misschien gevaar zouden lopen en misschien opgepakt worden. Toen vertelden ze me dat ze liever één week écht vrij wilden leven en ze alle gevolgen ervan zouden ondergaan, dan dit te missen. ‘Misschien is dit het laatste wat ik als vrij mens meemaak en krijg ik straks thuis de doodstraf, dit bezoek aan zo’n vrije stad vol liefde heb ik dan tenminste mogen beleven’.

Mijn god, wat schaamde ik me dat ik maanden daarvoor getwijfeld had aan de noodzaak van de Gay Games. Hiervóór is het dus nodig. Aan het einde van de week stonden Christiaan en ik en alle andere matrozen rond de sintelbaan. Allemaal met twee meter tussen ons, de hele Arena in de rondte. Alle sporters namen met een defilé afscheid van onze stad en van de Games. Ook die sporters uit ál die landen waar straf staat op hun wezen, op wíe ze zijn. Nou ja, ik heb allemaal maar staan huilen toen ze allemaal voorbij liepen. En met mij de sporters zelf en het hele publiek. Wat was dát zwaar. Het was een week met veel tranen en grote, blije feesten.

Het heeft me daarna nog heel lang bezig gehouden. Al die verhalen over die enge landen. Die angst elke dag om opgepakt te worden. Een hel. En wat fijn dat mijn eigen stad een veilige thuishaven voor ze mocht zijn. Een week waar geen ongeregeldheden plaatsvonden. Niets. Daarin in mijn Amsterdam nogal veranderd. En daarom blijft het nodig, vechten voor onze rechten, hier en elders.

 

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information