Column Arie Cupé: SAY YES TO THE DRESS

Column Arie Cupé: SAY YES TO THE DRESS

In 1982 debuteerde Arie Cupé in het liedjesprogramma 'Van Oklahoma tot Anatevka' en sindsdien heeft hij in vele voorstellingen acte de présence gegeven. De meeste recente voorstellingen waar Arie Cupé in te zien was waren “De Jantjes” en “Harrie let op de kleintjes” In de columns die Arie Cupé maandelijks voor ons zal schrijven, neemt hij je mee naar zijn rijke en persoonlijke theaterverleden.

In de tijd van Shakespeare werden alle vrouwenrollen in toneelstukken gespeeld door mannen. Vanaf 1660 klommen ook vrouwen het toneel, maar dat heeft goeie ouwe William niet meegemaakt want hij gaf al reeds in 1616 de pijp aan Maarten. Goed van die vrouwen! Er is geen vak ter wereld waar het feminisme zo vroeg gehoor kreeg, want er is volstrekte gelijkheid bij mannen en vrouwen. Wellicht krijg ik nu héle stromingen over me heen, maar het is gewoon zo dat er hoofdrollen, middenrollen en kleine rollen zijn voor beide geslachten, inclusief de hele LHBTI-gemeenschap. Zó, dat is er uit. Hè lekker.

Maar goed, travestie in het theater bleef. Mannen bleven altijd vrouwenrollen spelen en vrouwen mannenpartijen. Vreemd genoeg zijn het meestal komedies als mannen zich in jurken hijsen en als vrouwen het driedelig grijs aantrekken vaker serieus drama. Over het algemeen natuurlijk hè. Niet altijd. Ooh je moet zo politiek correct zijn in deze zaken.

Snip en snap.jp

Als klein jongetje zag ik op de televisie de revue van Snip en Snap met als grote sterren Willy Walden en Piet Muyselaar. Een belangrijk terugkerend element was daarin een gesprek tussen de dames Snip en Snap, vaak ook met een gezongen liedje. Die dames ontstonden voor de oorlog al voor de radio en ze hebben hen altijd ten tonele gevoerd in al hun revues in het theater en dat hebben ze gedaan tot 1977! Ken je nagaan! Ik vond ze geweldig. Kreeg ook LP’s waarop de gesprekken van ‘De dames Snip en Snap’ stonden en die kende ik allemaal uit mijn hoofd. Op familiefeestjes playbackte ik zo’n hele dialoog. Dan had ik me helemaal aangekleed als Mevrouw Snip en naast me had ik een pop staan met de kleertjes aan van Mevrouw Snap. Zo’n act duurde een minuut of 10. Ach ja, dat was leuk.

danny la reu

Hoe ouder ik werd, hoe meer ik natuurlijk mannen zag in vrouwenrollen. Mijn grootste held was Danny La Rue. Deze Britse entertainer trad op in het theater, in films en op de televisie als een prachtige blonde dame. Hij kwam ook altijd als Danny op. Zeker in zijn eigen Londense club, die hij vanaf 1964 tot begin zeventiger jaren had. Alle beroemde mensen zijn daar geweest, mensen als Judy Garland en Liza Minnelli, ik bedoel maar.  Ik zag Danny voor het eerst op de televisie toen ik heel klein was. Dat was in het programma ‘The Good Old Days’. Dat BBC-programma werd dus ook in ons land uitgezonden. Het waren sketches en liedjes uit het begin van de 20e eeuw. Ook het publiek was aangekleed met kostuums uit die tijd. Dus je waande je gewoon in een theater in Londen in 1905 ofzo. Heel erg leuk. Danny trad daarin regelmatig op, heel fijn. Wie meer over hem wil weten: Op YouTube kun je de documentaire vinden met de titel ‘Danny la Rue – A Fabulous Life In Drag’. Een geweldige film waardoor je alles van de man te weten komt en prachtige momenten ziet van zijn optredens. Ik heb hem één keer live zien spelen. Dat was in 1984. Mijn Martin en ik zagen Danny toen als Dolly in ‘Hello Dolly’. Dat heeft niet lang gedraaid, de musical was door de pers helemaal weggeschreven, maar wij hebben genóten. Wát deed die man dat goed en wat geweldig dat ik hem tenminste één keer live heb gezien!

graig russel

In 1980 leerde ik, via gemeenschappelijke vriend Rob Goudeketting, de grote ster Craig Russell kennen. Deze Canadese entertainer ‘deed’ Carol Channing, Marlene Dietrich, Peggy Lee, Bette Midler etc. Hij had een eigen theatershow met een orkest. Hij zong live en imiteerde ook nog eens de stemmen van al die wijfjes. Top! En een geestige man.

hugo van montfrans

In Engeland had je in de jaren ‘70 en ‘80 het duo Hinge and Bracket. Twee jongens die, ook met hun eigen stemmen, oude klassieke zangeressen speelden. Ik heb er ook een LP van. Een groot succes en daardoor hebben ze zelfs een eigen televisieserie gehad. En natuurlijk Dame Edna die ik in Londen live heb gezien maar ook in ons eigen Carré. Dat zijn allemaal helden uit het buitenland, maar naast Snip en Snap is er in ons eigen Nederland ook erg veel in travestie gespeeld. Ik was een grote fan van Hugo van Montfrans. Van hem zal ik dit bijvoorbeeld nooit vergeten: ‘Dames en heren, ik had last van roos. Ik ben naar de drogist (uitspraak: ‘droosjist’) gegaan en daar iets gekocht en ik kan u zeggen, het heeft geholpen’. Dan trok hij zijn pruik af en dan verscheen zijn totaal kale hoofd. Zó’n man.

Met Sally Bowles had ik een eigen theaterprogramma, dan was ik uiteraard Claudette Ball. We trokken járenlang ook het hele land door om op te treden in allerlei cafés en nachtclubs. Momenteel is Dolly Bellefleur voor u waarschijnlijk ook geen onbekende. Zij is al 30 jaar bezig. Dolly zet zich ook enorm in voor de LHBTI-gemeenschap. Hulde Dolly!

cast musical de club

In 1979 werd de musical ‘De Club’ opgevoerd. Dat ging over een herenclub, begin 20e eeuw. Er waren dus alleen maar mannen op het toneel, maar ze werden gespeeld door vrouwen! Dit was dan zo’n uitzondering op de regel dat als vrouwen travestie bedrijven het vaak niet komisch bedoeld is. Nou, dat was hier wél het geval. Mensen als Jenny Arean, Adèle Bloemendaal, Annet Nieuwenhuyzen, Els van Rooden en Sylvia Alberts deden mee. Een fijne voorstelling en een dolle boel op toneel.

joop admiraal

In 1981 kwam acteur Joop Admiraal met de voorstelling ‘U bent mijn moeder’ waarin hij afwisselend zichzelf en zijn moeder in het verzorgingstehuis speelde. Prachtig, prachtig. Hierin werden serieuze zaken vermengd met hele komische, want dat kan natuurlijk ook. Hij kreeg hiervoor de Louis d’Or. Hij speelde er ook mee in Duitsland en voor de tv-versie hier voor kreeg hij ook een prijs. Gelukkig is er ook een tv-versie van deze voorstelling in het Nederlands, dus die kun je nog altijd zien.

Voor televisie had Arjan Ederveen in de seizoenen ‘95/’97 de serie ’30 minuten’. In de aflevering met de titel ‘Fout in ‘45’ speelde hij samen met Albert Mol een moeder en dochter. Dochter had tijdens de oorlog een relatie met een Duitse soldaat. Nu, jaren later, keurt moeder het nog altijd af. Ook weer een voorbeeld van zwaar drama en een geestige benadering door elkaar. Heel erg goed.

Zolang de wereld draait zullen mannen vrouwen spelen en vrouwen mannen. Het blijft voor een acteur ook een hele leuke uitdaging om het te dóen en daarom zullen we altijd blijven roepen ‘Say yes to the dress!’

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information