Of “draagt een tuinbroek” voor onze Nederlandse lezers. Maar dat allitereerde natuurlijk minder fijn. O ja, het gaat hier natuurlijk over de première van ‘Sneeuwwitje’ afgelopen zondag in Theater Elckerlyck in Antwerpen. Deze nieuwe sprookjesmusical van producent Deep Bridge sluit na klassiekers ‘Doornroosje’ en ‘Assepoester’ aan in hun reeks #SprookjesBestaan. Al moeten we het in deze recensie misschien verder hebben over “Sneeuwwitteke” zoals het hoofdpersonage liever genoemd wil worden. Tot vervelens toe.

‘Sneeuwwitje’ is net als ‘Doornroosje’ en ‘Assepoester’ een klassieker. Wanneer de koningin van haar magische toverspiegel hoort dat Sneeuwwitje het mooiste meisje van het land is, bedenkt ze een list om voor eens en altijd verlost te zijn van Sneeuwwitje. Wat de koningin niet weet, is dat Sneeuwwitje intussen opgegroeid is tot een vrijgevochten, jonge vrouw. Wat als Sneeuwwitje zelf haar lot zou kiezen?

Sneeuwwitje DeepBridge Jonah Segers1
Producent Deep Bridge ging dus voor een eigentijdse versie, maar behield wel alle ingrediënten van het klassieke verhaal. Sneeuwwitje heeft weliswaar – terecht – een flinke dosis female empowerment gekregen, de prins blijkt gewoon Jos de slager op zijn bakfiets te zijn en de stiefmoeder (of plusmama) heeft een knecht Floris (“met een “fleh”, mevrouw”, dixit de verrukkelijke Laurenz Hoorelbeke). Die moderniseringen zijn behoorlijk geslaagd, maar het is toch jammer dat men hier niet gekozen heeft voor een écht vernieuwende insteek. Oké, Sneeuwwitteke is weliswaar al verliefd op Jos De Prins voordat hij haar kust en ze laat zien dat ze zelf wel over haar eigen lot zal beslissen, maar erg spannend is dat niet allemaal. Misschien had het creatieve team een werkuitstapje moeten plannen naar de Londense West End voor ‘& Juliet’ waar ze er wél op een briljante manier in geslaagd zijn om een overbekend verhaal een volledig nieuwe, spannende insteek te geven. Genomineerd voor negen (!) Olivier Awards. We geven het maar mee.

Sneeuwwitje DeepBridge Jonah Segers3
Het script, van de hand van Stany Crets, zit vol knipogen naar de actualiteit en andere musicals. Klassiek Crets dus. Crets slaagt er wel in om grappen te voorzien voor alle leeftijden, maar net iets te vaak zijn ze érg gemakkelijk. Er zijn maar twee dwergen, want de andere vijf doen mee in ‘Daens’. De voornaam van de kok is Véronique. Véronique De Cock dus (Miss België 1994). Voormalig Vlaams parlementsvoorzitter Jan Peumans wordt (wéér) vergeleken met een dwerg. En Flinker heet zo omdat hij flink is en Stinker heet zo omdat hij – jawel! – stinkt. LOL! Er zitten zoveel ‘lolligheden’ in het script dat het wel in Comic Sans moet getypt zijn.

De Sneeuwwitje-cast moet zich door zoveel lange lappen tekst wurmen dat de regie van Mart van den Hout weliswaar degelijk is, maar te weinig echt weet te wervelen. Hetzelfde kunnen we ook zeggen over de nummers van Ad Van Dijk: degelijk, maar amper memorabel. Hoewel een song over salade met geitenkaas en spekjes uniek moet zijn in de musicalwereld. Een voorbeeld van een Cretsiaanse absurditeit die we absoluut wel kunnen smaken.

Sneeuwwitje DeepBridge Jonah Segers4
Een andere zeer fijne vondst is de toverspiegel te laten belichamen door Charlotte Campion. De Vlaamse musicalactrice mag de strafste vocale prestatie van de avond leveren en speelt een heerlijk cynische, licht verveelde spiegel. Ook Maureen Vanherberghen weet te overtuigen door een zeer ontwapenende Sneeuwwitje op de planken te brengen. Net zoals in de andere sprookjesmusicals van Deep Bridge mogen Laurenz Hoorelbeke en Jasmine Jaspers weer een duo vormen. Niet meer als publiekslievelingen Titus en Fien, maar wel als knecht Floris en koningin Frida (in twee van de vele fan-tas-tische kostuums van Elvira van Bavinckhove). Het blijft opmerkelijk hoe Hoorelbeke en Jaspers op mekaar zijn ingespeeld en het publiek meteen op hun hand kunnen krijgen.

Sneeuwwitje DeepBridge Jonah Segers2
‘Sneeuwwitje’ is dus net niet dàt geworden wat het had kunnen zijn. Iets te veel lolbroekerij en een script dat te vaak de krijtlijnen van het klassieke verhaal volgt. Op den duur kon het ons nog maar amper boeien en haakten ook wij af. Om over “de kids” naast ons nog maar te zwijgen… Misschien moeten we afronden met deze woorden van knecht Floris: “Dat wordt hier tijd dat die flauwekul stopt”. Aan onze lezers om uit te maken of dit over onze recensie gaat of over de voorstelling. Want jullie hebben immers wél altijd gelijk.

Kijk hier voor meer informatie en kaarten.

Gezien: 1 maart 2020 Theater Elckerlyck in Antwerpen

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information