Google Analytics Alternative Melody Gardot, Caprera Bloemendaal


Melody Gardot in CapreraTekst en beeld Christiaan Deurloo

Het is een prachtige woensdagavond in juli als een lang en smal lint van enthousiaste bezoekers zich het Kopje van Bloemendaal op kronkelt. Keurig in de rij wachten zij tot de poort van Caprera opengaat. Klaar om zich te installeren voor hun held: Melody Gardot. De Amerikaanse singer songwriter uit Philadelphia zal voor het eerst optreden op deze prachtige concertlocatie. 

Eenmaal binnen is het geluid in de groene oase indrukwekkend: klinkende glazen, schalen nacho’s en een volle arena met kletsende mensen. Omdat Caprera bekend staat om zijn gezellige en informele optredens, is de vraag hoe dat uitpakt bij een optreden met rustige en vaak stille jazz.

Melody betreedt het podium zoals we haar kennen: geheel in het zwart, petje op, donkere zonnebril. Die laatste gebruikt ze nog steeds, sinds het verkeersongeluk dat lang geleden aanzet was voor haar muzikale carrière. 

Ze wordt hartelijk begroet en direct wordt het muisstil. Geboeid luistert het publiek naar haar en haar band. Terecht, want haar stem is spat zuiver. Als de bassist in het tweede nummer al de vloer krijgt voor een zeer minimalistische solo, kun je een speld horen vallen. Het zaalgeluid, merk je dan, is weer geweldig. Ook zorgen de vogels in de omliggende bossen voor een prachtige ambiance. 

Met het grootste gemak doorloopt Gardot haar setlist. Er komen diverse nummers voorbij van haar nieuwste cd Currency of Man. Gecontroleerd en wat afstandelijk voelt alles in eerste instantie wel; zelfs de diverse prachtige solo’s van de uitstekende muzikanten lijken redelijk vast omlijnd. Alhoewel: hoe vaak speelt een saxofonist een duet met zichzelf op twee saxofoons tegelijk? 

Zodra Melody na enkele nummers in gesprek raakt met haar publiek, lijkt de laatste schroom van haar af te vallen. Wilde verhalen over een naakte balkonscène in Parijs en varen in de gracht van Caprera zijn basis voor een indrukwekkende avond. Er zijn ook weinig artiesten die tijdens de zaalparticipatie een deel van het publiek een kat laten nadoen (wat geweldig lukt overigens). En ze doet nog een aardige suggestie over de locatie zelf: “Do you know what this venue is missing? Ducks!”

Ze bedankt tijdens en na de show haar band uitgebreid, mooi om te zien. En als Gardot haar show afsluit is iedereen tevreden. Hoewel ze zichzelf en het publiek een plezier had gedaan nog iets langer op te treden. Voor beide partijen was het prachtig geweest om het donker te zien worden op de klanken van haar muziek. Maar het is zoals het is, en dat is: schitterend!


 

 

 

 

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information