Liefde van moeder voor kind niet altijd vanzelfsprekend



In de voorstelling 'God is een Moeder"van Toneelgroep Oostpool en Adelheid+Zina leggen makers en acteurs een actueel thema bloot. Wanneer is de liefde voor het geloof voor een moeder belangrijker dan de liefde voor haar kind.

De titel is al een pijnlijke veronderstelling. Helaas spelen vele moeders nog voor God en denken dat afwijzing van liefde voor hun kind de juiste weg is naar verlichting en levensbeschouwing. In vele culturen waar geloof een belangrijke factor speelt in overtuiging en levenswijze is vaak geen plaats voor uitzondering en andersdenkenden. Daarbij komt nog bij dat vaak de omgeving een controlerende rol speelt. Het losbreken is een proces op weg naar heling en het volwaardig voelen van jezelf als persoon.

Drie acteurs zien we hier in een toneelbeeld van een kaal wit huis. Hoe gaan ze hun innerlijk gestalte geven. Ze zijn alle drie de gehele voorstelling in het rood gekleed. De kleur van de liefde, vuur en strijd.

Marcus Azzini regisseur en leider van Oostpool is hier voor het eerst weer te zien als acteur. Geboren in Brazilie, homoseksueel en Rooms Katholiek. Ondanks dat Azzini een oudere broer heeft die ook homoseksueel is heeft zijn moeder toch moeite met zijn levenswijze. Dat is één van de redenen dat Azzini hier een bestaan heeft opgebouwd. Ver weg van zijn eigen familie. Hij vertelt dat het nooit te laat is ergens anders opnieuw te beginnen en je eigen zelfgekozen familie te zoeken. Er zijn op deze wereld genoeg lieve mensen. In ieder geval gaat het geloof voor hem prima samen met zijn leven als homo. Het geeft hem een houvast en ik denk ook dat hij het verleden zo een beetje kan blijven omarmen.

Nazimiye Oral is van Turkse komaf. Ze heeft een streng islamitische moeder waartegen ze door haar eigenzinnigheid vaak een strijd moet leveren. Je voelt echter door haar verhalen de geweldige band die ze hebben ondanks de verschillen.

Sidar Toksóz is de jonge pas afgestudeerde acteur die deze twee aanvult. Vader van Turks/Koerdische komaf en een Nederlandse moeder. Eigenlijk geen moeilijkheden gehad met dit hele onderwerp. Heteroseksueel en atheïstisch opgevoed. Vreemd is dat hij weinig over zijn moeder vertelt.

foto Sanne Peper
Voor de voorstelling hebben ze veel jongeren ondervraagd over hun strijd en over dit onderwerp en vaak spelen ze scènes vanuit die onderzoeken. Ook halen ze hun materiaal uit documentaires.Tevens maken ze het publiek onderdeel van het stuk door vraagstellingen. Wanneer heb jij iemand buitengesloten van een groep? Wie is er gelovig en tevens LHBTQ? Haat jij je moeder? Wie is er moeder? Wie voelt zich moeder? Wie is er moeder en gelovig? Voel jij je volwaardig? Voel jij je niet volwaardig?

Het publiek is welwillend en ook heel verscheiden. De sfeer is gemoedelijk. Toch heeft de voorstelling voor mij een onaf gevoel. Het is net of ze nog in de try-out fase zitten. Ik denk ook dat ik de keuze van Sidar niet een juiste vind. Natuurlijk bedoelt als contrast van onbevangenheid en zonder familiestrijd. Ik voel dat hij de pijn niet zelf heeft meegemaakt . Hij speelt bepaalde scènes uit de biografische roman van Tofik Dibi die erg heftig zijn. Ik had liever een Tofik op het toneel gezien die zijn eigen verhaal vertelt net als dat de andere twee hun verhaal vertellen. Ondanks dat ik het een goeie acteur vind en zijn buikdans van de avond is wel een onbezorgd hoogtepuntje. De diepte en pijn had wel wat meer uitgewerkt gemogen van mij . Het onderwerp vind ik vaak te luchtig gebracht . Mooie scenes zijn er zeker.

Als Oral zingt dan is dat alles aanwezig. Wat een bevlogenheid en wat een overtuiging. Ook als Turkse travestiet is een typetje dat raakt. De foto's van hun moeders zijn vertederend. Het voelt als een klein persoonlijk theatergebeuren . De beeldjes die Azzini laat zien terwijl hij verteld van al de bij geloven en dat het een ratjetoe aan symboliek is, is aandoenlijk. Het eind is wat abrupt en beklijft ook niet, dat is wel jammer.

Ach, moeders die liefde geven of verwerpen , het is van alle tijden. Dat ze een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van een ieder die kind is geweest is een gegeven. Schokkend vind ik wel als Azzini vertelt dat 700 LGBTQ jongeren op dit moment rondzwerven in Nederland omdat ze door hun geaardheid verstoten zijn door hun familie.

Ondanks dat ik de woede, het gevecht en het afzetten tegen, wel wat meer belicht had gezien ben ik toch blij dat ik gegaan ben. Ik hoop dat veel mensen dit gaan zien.

Gezien 14-01-2020 in Frascati te Amsterdam


 

 

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information